Rano samochodem jedzie serwisant, po południu pracownik odbiera zamówienie, a następnego dnia właściciel rusza do klienta. Każdy korzysta z tego samego baku, lecz nie każdy wie, ile paliwa zostawił poprzednik i kto ma zgłosić potrzebę zasilenia karty. W małej firmie takie niedopowiedzenia potrafią utrudnić nawet dobrze zaplanowany dzień. Warto więc opisać kilka zasad wspólnych dla wszystkich użytkowników auta.
Nie potrzeba do tego obszernego regulaminu. Potrzebne są ustalenia, które da się zastosować przy odbiorze kluczyków, na stacji i po zakończeniu wyjazdu.
Najpierw ustalcie, kto przejmuje samochód
Przy wspólnym pojeździe odpowiedzialność łatwo rozmywa się między kolejnymi osobami. Jedna zakłada, że tankowanie zaplanuje następny kierowca, druga liczy na reakcję właściciela, a właściciel widzi dopiero zgłoszenie ze stacji. Dobrym początkiem jest wskazanie osoby, która przed wyjazdem sprawdza gotowość auta do zaplanowanego zadania. Nie oznacza to przejęcia całej obsługi samochodu, lecz wykonanie kilku prostych czynności związanych z konkretną podróżą.
Pracownik powinien znać trasę lub przynajmniej jej przewidywany zakres, sprawdzić wskazanie paliwa i wiedzieć, czy po nim auto zabiera ktoś następny. Taki obraz pozwala odróżnić sytuację, w której można spokojnie zatankować po spotkaniu, od tej, w której potrzebny jest wcześniejszy postój. Wskazanie zasięgu na desce rozdzielczej nie powinno zastępować planu, zwłaszcza gdy harmonogram obejmuje dodatkowe dojazdy, oczekiwanie albo zmianę miejsca odbioru towaru.
Przekazanie auta nie kończy się na odłożeniu kluczyków. Kolejny użytkownik potrzebuje informacji o tym, co może wpłynąć na jego wyjazd.
Warto uzgodnić krótką listę informacji przekazywanych przy zmianie kierowcy:
- przybliżony stan paliwa i informację o ostatnim tankowaniu;
- następny zaplanowany wyjazd, jeśli jest już znany;
- problem z kartą, terminalem lub dokumentem, który wymaga wyjaśnienia;
- zmianę trasy albo opóźnienie mogące wpłynąć na odbiór samochodu.
Nie trzeba tworzyć nowego systemu tylko do takiej listy. Ważniejsze, aby informacja trafiała do ustalonego miejsca i była dostępna dla następnej osoby, zamiast zostawać w prywatnej rozmowie dwóch pracowników.
Wspólne auto nie oznacza dowolnego używania karty
Zasady karty należy sprawdzić u jej wystawcy. W informacjach E100 wskazano przypisanie karty do numeru rejestracyjnego pojazdu. Zmiana kierowcy tego samego auta to zatem inna sytuacja niż przekazanie karty komuś, kto jedzie drugim samochodem. Firmowe ustalenia powinny uwzględniać takie ograniczenia, a pracownik musi wiedzieć, którą kartę zabiera i do którego pojazdu jest ona przeznaczona. Nie warto opierać tej wiedzy wyłącznie na kolorze etui lub pamięci osoby wydającej kluczyki.
Równie wyraźnie należy określić zakres zakupów. Czy karta służy tylko do tankowania, czy także do innych usług dopuszczonych przez operatora i zaakceptowanych przez firmę? Sam fakt, że stacja sprzedaje dany produkt, nie oznacza jeszcze zgody na jego zakup. W E100 filtry pozwalają między innymi określać usługi oraz limity kwotowe lub litrowe. Ustalenia przekazane pracownikom powinny odpowiadać faktycznej konfiguracji, zamiast obiecywać możliwość płatności, której administrator nie włączył.
Kod PIN trzeba chronić zgodnie z zasadami operatora. Szerokie udostępnienie panelu administracyjnego wszystkim kierowcom nie jest potrzebne do samego ustalenia odpowiedzialności za samochód.
Kto pilnuje pieniędzy, a kto zgłasza potrzebę
W modelu przedpłaconym firma wcześniej przekazuje środki na konto rozliczeniowe. W opisanym przez E100 rozwiązaniu można z nich korzystać po zaksięgowaniu wpłaty. To ważne przy wspólnym aucie: kierowca widzi paliwo w baku i potrzebę tankowania, natomiast osoba zarządzająca kontem ma dostęp do informacji o środkach i ustawieniach. Bez ustalonego kontaktu obie strony mogą oczekiwać działania od siebie nawzajem.
Podstawy tego modelu oraz jego zastosowanie w firmie opisuje artykuł: https://bankbiznes.pl/czym-jest-przedplacona-karta-paliwowa-i-dla-kogo-sie-sprawdzi/. W codziennym użyciu warto przełożyć je na prosty podział obowiązków: kierowca zgłasza planowaną potrzebę, a wyznaczona osoba sprawdza konto i organizuje zasilenie. Dostępne saldo i limit konkretnej karty wymagają osobnej uwagi; podwyższenie limitu nie jest wpłatą pieniędzy.
Termin zgłoszenia dobrze powiązać z planem pracy. Jeżeli samochód ma rano ruszyć poza miasto, potrzeba tankowania powinna być znana wcześniej niż w chwili dojazdu do dystrybutora. Firma może wybrać własny moment przeglądu zaplanowanych wyjazdów, uwzględniając sposób księgowania wpłat u operatora. Nie należy zakładać, że każde zasilenie stanie się dostępne natychmiast po zleceniu przelewu.
Potrzebne jest także zastępstwo. Wyjazd nie powinien zależeć od tego, czy jedna konkretna osoba odbierze telefon podczas urlopu lub spotkania.
Zasada tankowania powinna pasować do kolejnej trasy
Polecenie „zawsze oddawaj pełny bak” brzmi jasno, ale warto najpierw sprawdzić, czy odpowiada sposobowi wykorzystania auta. W jednej firmie samochód codziennie pokonuje podobną trasę, w innej po kilku lokalnych przejazdach czeka go dłuższy wyjazd. Lepszym punktem odniesienia bywa gotowość do następnego znanego zadania. Można ustalić własny poziom paliwa wymagający zgłoszenia, a przy wyjątkowej trasie zaplanować tankowanie osobno. Wspólna reguła ma pomagać pracownikom podejmować decyzję, a nie zmuszać ich do zgadywania zamiaru szefa.
Jeżeli na stacji wystąpi odmowa, kierowca powinien zapisać komunikat i skontaktować się z wyznaczoną osobą. Nie należy automatycznie przypisywać problemu brakowi środków ani obwiniać poprzedniego użytkownika auta. Do sprawdzenia pozostają między innymi status karty, dostępne środki oraz obowiązujące ograniczenia. Awaryjny sposób rozliczenia trzeba uzgodnić wcześniej; samo posiadanie prywatnej karty płatniczej nie powinno oznaczać, że pracownik ma finansować firmowy wyjazd.
Po kilku tygodniach stosowania zasad warto wrócić do rzeczywistych sytuacji. Czy zgłoszenia docierają na czas? Czy ktoś regularnie oddaje auto bez informacji o paliwie? Czy osoba zastępująca administratora wie, gdzie sprawdzić ustawienia?
Odpowiedzi pozwolą poprawić konkretny fragment organizacji pracy. Użyteczna instrukcja to taka, z której kolejny kierowca potrafi skorzystać bez szukania autora i odtwarzania ustnych ustaleń.
Artykuł partnera









